Malarz dusz

Jak dziwnym Ty Jesteś Szczęściem
Że kiedy proszę o łaski
Doświadczeń oblewasz deszczem
Mówisz: to jest wyraz troski

Uginam się jak leszczyna
Pod takim ciężarem próby
I zdaje się, że przybywa
I kusi duszę czas trudny

Ja wiem zaś, że Dobry Jesteś
Cokolwiek zdarzyć się musi
Ponad poznania możliwość
Duszę silniejszą przywrócisz

Dlatego jak dziecko małe
Na Matkę troskliwą patrzę
Nie wiedząc co mnie spotkało
Nie rozumiejąc naprawdę

Poczekam aż lęk usuniesz
Którego nie potrzebuję
Ufnością zaś obdarujesz
I pokój jak sen poczuję

Bo będę trwała przy Tobie
Po dzień ostatni, po chwilę
Dziękując za każdy oddech
Przepraszać będę za winę

Po to mnie przecież stworzyłeś
Bym wolną, prawdziwą była
Pragnienia wlałeś, zmieniłeś
Bym sobą Ciebie wielbiła

W radości i w czasie smutku
Gdy Ty źródłem życia Jesteś
Idąc przez czas powolutku
Z cichutkim śpiewem na ustach.

Rokita 2009

Jest taki żar, który
Na zawsze już płonie
I nic go nie stłumi
Czasem własną dłonią
Przykrywasz go bardziej
Jesteś wtedy blisko
Przy stworzeniu marnym
Czasem go do woli
Rozdmuchujesz sobie
A tlący się płomień
To znów żywy ogień
Ogarnia mnie całą
Od stóp aż do głowy
I chociaż też spala
Lecz Ciebie niewinnie
Miłości ofiara
Żyć bez niej nie umiem
Tak tęsknię do Słońca
By zatańczyć kiedyś
Przy Tobie do końca
Do „Ticket to Haven”
O poranku w słońcu.

Gdańsk 2009

Jak słodko być dzieckiem Boga
Ja nie potrafię opisać
Kiedy zaprasza do drogi
Na Górę Tabor najwyższą

Cóż to za godność odsłaniasz
Że małe stworzenie Swoje
Przyjąłeś na Ucztę Pana
By uszczęśliwiać je w Tobie?

Lecz Ty Wszechwiedzący Boże
Zaplanowałeś to dawno
Ukształtowałeś go w Sobie
Już wcześniej niż w mamy łonie

Wpisałeś w życie tęsknoty
Wpisałeś szczęście bez miary
Wiele zdolności mu dałeś
By mógł Cię wielbić za dary

Bo czym jest wolność jeżeli
Nie wybieraniem Dobrego?
Czym miłość jest jeśli nie jest
Kochaniem Syna Twojego?

A wierność jeśli nie trudem
Słodkim przy Tobie na co dzień?
A dobro jak nie działaniem
Czułym, łagodnym dla Boga?

Czym piękno jak nie zachwytem
Czymś, co z rąk Mistrza pochodzi?
On pierwszy stworzył cię pięknym
Byś czerpał z zachwytu młodość

A szczęście jak nie spełnieniem
Najlepszych tęsknot, nie dobrych?
Te kończą się umieraniem
W duszach najbardziej roztropnych

Bo kiedy piłka w dół wpadnie
To trzeba po nią wnet sięgnąć
Wyjąć ją stamtąd niełatwo
Zaś działać trzeba tu prędko

I w duszy wciąż działać trzeba
Sięgając do dna otchłani
By serce swoje wyrywać
Najszybciej dla swego Pana

Czasami tak również bywa
Że ból pozostaje bólem
Gdy zło pozornie wygrywa
Choć nie ma w tym woli twojej

Dlatego musisz iść naprzód
Wcale nie tylko dla siebie
Szczyty zdobywać w dolinach
Tęskniąc i walcząc już nie wiem

Takie jest życie pielgrzyma
Który zmierzając do celu
Najmądrzej robi gdy trzyma
Boga za rękę na ziemi

I czerpie z najgłębszej troski
Pana – On darzy pokojem
Cieszy się wiarą radosną
To chyba prawdziwy człowiek.

Święto Przemienienia Pańskiego, Gdańsk 2009

Pragnienia są wielkie, pragnienia są trudne
Czasami są dobre a czasami złudne
Uczą nas wyboru ważnego ogromnie
Gdy dobre na krzyżu zawisną pokornie

Bo gdyby Bóg zechciał Ukochany, Miły
Sprawić przecież mógłby, by się w nas spełniły
Tymczasem On czeka na naszą gotowość
Oddania Mu pragnień dojrzałych jak owoc

Złóżmy je pod krzyżem w pełnym zawierzeniu
W wolności nad życie, tęsknocie ku Niemu
Tu tętni miłości największa nauka
Która wciąż przekracza zupełnie człowieka

Dlatego tam zawsze gdzie Prawda króluje
Kiedy więdnie życie, nie szkoda płatków róż
W ofierze płomiennej dla Niej – doskonałej
Milczącej i cichej, w ufności składanej

Zapragnął Bóg Stwórca obdarzyć godnością
Zadanie nam dając i darząc miłością
By zawsze umierać dla świata, dla siebie
Zyskując jedyne prawdziwe pragnienie

Duszo moja pragnij Boga Przyjaciela
Byś pozostać ze mną zechciał tu i teraz
Życie całe czekam na to i bez końca
Oddaję Ci pragnienia we mnie żyjące

I cóż to, że bolą tęsknoty pisklęcia
Co stąpa po ostach, pokrzywach i cierniach
Skoro róże same w hołdzie mu zanoszą
Jedwab płatków własnych będących rozkoszą

Jakby przez doliny nieme i samotne
Idąc zawsze naprzód, idąc bezpowrotnie
Dane nam przeżywać ciemność w niespełnieniu
By dać się wypełnić Szczęściu Jedynemu.

Gdańsk 2009 (refleksja nad homilią o pragnieniach)

Ściaśnij mocniej, ściaśnij
To, co się nie mieści
W prawdzie ukochanej
Pełnej czystej treści

Ściaśnij mocniej, ściaśnij
Tylko taka droga
Jest jedyną pewną
Do Dobrego Boga

Ściaśnij tak naprawdę!
Boli? Tak już bywa
Że słowo zbyteczne
Brzegiem się wylewa

Poszerzyć się nie da
Prawa, woli, serca
Które jak naczynie
Świętość w sobie kryje.

Gdańsk 2009 (w nawiązaniu do skeczu Kabaretu Moralnego Niepokoju pt Krzyżówka i słowa: „ściaśnij”)

Polsko!
W sercu roztropnym rozkwitasz
i cieszysz

Mglisty listopad odsłania o Tobie:
– gęste sploty gałęzi
lekkie jak nogi pająka
które stąpają w przestrzeni…
– paletę barw:
nie liści złocistych, jaskrawych
lecz głębię odcieni zieleni
złączonych z brązami we mgle

Ci, co Tu żyją
jakby bibliści – pragną odsłaniać kurtynę czasów
autorów natchnionych
minionych chwil.

11 Listopada, Gdańsk 2004