Autor: Joanna

Kiedy pozostanie jedynie zdjęcie
Jak kadr ze szczęścia o różowych włosach
Wszystkiego co dobre, łagodne, piękne
Wśród czułej ciszy, wśród wód w latoroślach

Pozostań przy nim jak przy krajobrazie
Z radością kwiatu co nigdy nie więdnie
Potem je odwróć i pomyśl od razu
Do czego serce tęsknić w Tobie będzie

Do łez z zachwytu, takiego szaleństwa
Gdzie prawda nad nami zawisła nisko
Że można ją tak przycisnąć do serca
By westchnąć sobie, że nareszcie przyszła

Gdziekolwiek będę na ziemi czy w niebie
Zabłysnę przy Nim jak iskierka Słońca
By być najbliższą w najgłębszej potrzebie
By się pojawić na dziś i bez końca.

Gdańsk 2009

Poobsypywałeś perłami!
Niełatwo się im nadziwić
Miłości do męża, do ludzi
A Ty zawsze ponad wszystkimi

Najmilszy, Najczulszy, Najsłodszy
Nastąpił ten dzień gdy oddałeś
Łzy szczęścia na myśl, że przyszedłeś
W Przeistoczeniu, lecz powiedz jak?

Bo była najdłuższa ta droga
Przez ogród męczarni straszliwej
Gdzie Ty – Śliczna Perła Najczystsza
We własnej się krwi zanurzyłeś

Pragnąłeś nas mieć już przy Sobie
Że jak oszalały z miłości
U stóp perły porozrzucałeś
Swe Serce i Ciało w wolności

Czy mogłaby być miłość większa
Niż to, co codziennie się dzieje
Gdy Ty wciąż od nowa przychodzisz
Nie myśląc, że tracisz, szalejesz?

O Panie i Stwórco Wszechświata
Obrońco zaś wszelakiej duszy
Racz przyjąć od dziecka Twojego
Miłości ten mały okruszek.

Gdańsk 2009

Maryjo poważna o spokojnej twarzy
Im dłużej tak patrzę w Twoje mądre oczy
Tym większa nadchodzi ta radość, ten zaszczyt
Że jesteś tu ze mną, proszę bądź na co dzień

I dla mnie bądź także Maryją Kapłańską
Gdybym zapragnęła ofiarować Tobie
Wdzięczność wraz z uśmiechem za dobroć niebiańską
Człowieka, co nosi tajemnicę w sobie

Żal za grzechy nosi, prosi o cokolwiek
Maryję ubraną w biel w gwiazdy złociste
W koronie ze złota z krzyżami na końcach
Jak piękna Ty jesteś Dziewico Przeczysta

Cokolwiek napiszę o Tobie nie odda
Cudu Twego istnienia na ziemi, w niebie
Być może zaledwie Twojej szaty dotknie
Ty chcesz, żeby ludzie odnaleźli Ciebie.

Refleksja przy Ikonie Matki Bożej Częstochowskiej, mając w pamięci strój Matki Bożej Kapłańskiej według wizji św. Faustyny, Rokita 2009

Uderzająca jest Twoja serdeczność
Bijąca szczodrością kwiatów rumianku
Niewinna w płatkach, tętniąca w środeczku
Pełna pogody na myśl o Słoneczku

Oślepiająca jest też Twoja mądrość
Dotykająca w Veritatis Splendor
Co umie pomiędzy wierszami poczytać
I w każdym strapieniu Jego spotykać

Przemieniające jest Twoje cierpienie
W którym pokojem napełniasz potężnym
Gdy wcale nie bywa ciężarem życia
Lecz drzwiami do szczęścia, co Nim nasyca

Kwiateczku Mały, Różyczko Różowa
Dziękuję, że trwasz, że cierpisz, że kochasz
Że drogę oświetlasz pielgrzymującym
Że Aniołkiem jesteś życie niosącym

Góra Tabor – dzień sakramentów świętych: spowiedzi św., namaszczenia chorych, Komunii Świętej, kolejka podmiejska, Gdańsk – Gdynia Orłowo 2009

Kwitnące sady jabłoni
Dalekie jak wzrokiem sięgam
Bliskie jak kwiatek na dłoni
W nim lśni miłości potęga

Tu zapach kwiecistej bieli
Jakby przenika świat cały
Unosi się wśród zieleni
I uszczęśliwia na stałe

Tam kamyk spoczywa w trawie
Został wrzucony do sadu
Pewnie zupełnie przypadkiem
Też czerpie z piękna ogrodu

On wie, że w swych płatkach kwiaty
Są śliczne, mądre i czyste
Łącząc zaś, w sobie dwa światy
I jemu stały się bliskie

Jednak zrozumieć nie umie
Że Stwórca sady przenika
A przy tym również przytula
Serce szarego kamyka

Dlatego wdzięczny jest mały
Kamyczek będący w sadzie
Gdzie dobrze mu, gdy przybrany
Jest jego częścią w zasadzie.

Siostrom Kontemplacyjnym, uzurpując sobie prawo do bycia kamykiem, Gdynia Orłowo 2009