Miłość i ofiara spacerują razem
W wianuszkach liliowych ze swoim ołtarzem
Dłonie ich splecione są wierności wstęgą
Język zaś, swobodny pokoju potęgą
To strzała z łuku przeszywa je do głębi
To łagodność pieści o sercu gołębim
Lecz jedność ich stałością woli podkuta
W niej kuźnia cierpliwości łaską osnuta
Także w mgnieniu oka rozpoznają siebie
Gdy wzlatują w niebo nakarmione chlebem
Modlą się o dobro dla siebie nawzajem
Owoc niosąc płodny prawdy urodzajem.
Gdańsk 2009
Aleją świerkową lubił chodzić Ojciec
Przyglądał się drzewom, podziwiał bieg lat
Smakował słodyczy bliskości stworzenia
Kochany Tatusiu ja także chodzę tam
Szukałam obrazka wbitego na drzewo
Pamiątki spotkania Maryi Dziewicy
To Ona podeszła i Cię zachwyciła
Ujęła za serce, z nadzieją zostawiła
Znalazłam to miejsce i drzewo znalazłam
Gdzie nadal widnieje Twój ślad spod prawej ręki
Obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy
Wobec innych nazwanej przez Ciebie Kobietą
A więc, nikt nie zerwał, nikt nie zniszczył śladu
Nikt też nie wyciął świerkowego drzewa
Czasem przyjdą ludzie i rozmyślają
Nad tajemnicą zdarzenia tamtego
Spaceruję, jak mawiałeś – Aleją Melkisową
I nie mogę nadziwić się Dobrej Trójcy Świętej
Że ujęła Twoje serce w osobie Matki Boga
Jej obliczem z Fatimy, w pięknie niepojętym.
Rokita 2009
Ojciec Jacek, nauczyciel i braciszek lecz ten mniejszy
ten, któremu chciałoby się czekoladę oddać całą
tak malutki, tak niziutki, że gdyby nie błyski serca
rozchodzące się do bliskich, zniknąłby i się rozpłynął
jak poranna rosa, z wszystkim.
Oh! Baranku czyściuteńki, bielusieńki bo maleńki
brykasz sobie w koło nieba niosąc Boga, szczęście niosąc
wnet podejdziesz pokorniuchno, by ofiarę złożyć z siebie
oddać wolę w Jego wolę, w ciszy głuchej, w ciszy niemej
ucałować ołtarz biały.
…Niebywały, doskonały jak Oblubienicę miłą
by Jej życie się spełniło, gdy słodyczą wypełniło
smutnych i cierpiących ludzi, kochających Serce Boga
by na zawsze byli razem uściśnięci, uśmiechnięci
obdarzeni, ożywieni.
Takim to Barankiem jesteś całopalnym i ofiarnym
który kochać pragnie gestem, słowem, myślą i jestestwem
jesteś w morzu Krwi skąpany, Ciałem Boga nakarmiony
i jak On na twarzy, nogach niesiesz dobro, niesiesz pokój
dla Miłości cały jesteś.
Wspomnienie Matki Bożej z Lourdes, Gdynia Orłowo 2009
Szumi, szumi las a szumem ucisza świat
Wkoło sosny potężne o taliach osy
Zajęte skłanianiem ku sobie nawzajem
W koronach wysokich tak się spotykają
Czy to tutaj mieszkasz Droga Pani nasza
Za przyjaciół swych masz małomówne drzewa?
Chciałabym więc, być małym pielgrzymem wśród drzew
Jeśli tylko zechcesz przyjąć do siebie mnie
Do grona tak zacnych sióstr i braci swoich
Gwiazdeczko zaranna i Panno wsławiona
Chcę czuć się bezpiecznie pośród spojrzeń Twoich
Tylko mnie już przytul Uzdrowienie chorych.
Rokita 2008
Trwam zatem, przy tobie
Jak motyl zamknięty
W zimowym rytuale
Jestem
Pan Sam nas obdarzył
Życzliwością Swoją
Tak z Nim jesteśmy
Więc, stoję
Od ranka do poranka
W dni pokropione deszczem
I w dni pachnące wiosną
Jestem, wciąż jeszcze
Sama układam ciebie
Na ręce drogiej Matki
Ona zadba najlepiej
Ja jestem, przypadkiem.
Rokita 2008
Strażnik czy może herold Boskiej Tajemnicy
księżyc lśniący blaskiem z wysoka Wschodzącego
święty mąż, lecz z pewnością nie doskonały
mieniący się wiernością wyciśniętą w skale.
Dawid uzbrojony w siłę Dobrego Pana
i wyższy od Aniołów o dostojnych skrzydłach
w drobnych dłoniach mieszczący ile zmieścić zdoła
małych dusz życzliwych, szukających Boga.
Samotny, waleczny rycerzu Trójcy Świętej
mistrzu walki, nie wojny, bądź moim okrętem
niech dopłynę do celu życia doczesnego
zdobiąc wieniec zwycięstwa rycerza małego.
Księdzu Jackowi Nawrotowi, Rokita 2008
Wiem
Dotknąwszy uśmiechem pamięci
Zanosisz nas i pragnienia
Z troską ojcowską doglądasz
Kwitnących sadów jabłoni
Może przemieni się ziemi proch…
I to, co usycha wyrośnie na dłoni
W nadziei, że sens swój ma.
Gdańsk 2004
Pędzisz do świątyni
A czas jak płynąca woda
Chłoniesz ciszę w ciszy
Służysz
Napięta jak struna
Czujna
Jak matka
Jak żona
Kiedy patrzę na Was
Myślę:
Zakochani.
Kasi, Gdańsk 2003
Kościele mój
w orszaku
osób
niesiesz
…Ciało
…Ducha
a serca
ludzi
czyste
pachnące
…płoną
dziękuję!
mogę być
i jestem
w Sercu serc!
Oktawa Wielkanocy, Gdańsk 2003
Teraz trwają razem
W delikatnym objęciu
Ona stopy Jego namaszcza olejkiem
On widzi jej serce
A zapach wonności rozchodzi się wszędzie
Zapowiada
Niebywałe zwycięstwo.
Wielki Post, Gdańsk 2001