Autor: Joanna

Zawarłam pakt z Aniołem Stróżem moim
o uśmiechaniu z czułym oczkiem co dzień
o obudzeniu w myślach zamówionym
by zdążyć pójść na Ucztę zaproszonym

Aniołku, Myszko, Promyczku Cieplutki
co jesteś przy mnie oddany calutki
niech w sercu wdzięcznym gwiazdka rozbłyśnie
i tak dla Ciebie na niebie zawiśnie

Ty, który kochasz miłością bez celu
bo wierny jesteś Bogu Jedynemu
bądź Przyjacielem uśmiechniętym zawsze
obdarowanym westchnieniem… gdy zasnę.

W drodze do domu 2010

Widok serc bijących na krzyżu będących
Od razu mi obraz nasuwa miłości
Matka Boga dla ciebie tam współcierpiąca
Bóg umierający, duszy twej obrońca

Gorliwość o dom Twój pożera mnie, Panie
Tak czuję i myślę słuchając kazania
Gdy kapłan płonący tęsknotą za ludźmi
Nad wykładnią Bożej miłości się trudzi

Bo wszystko od Niego jest ważniejsze dla nich
Kabanos w piątek, stosunek seksualny
Żarcie i chlanie w rozmiarze monstrualnym
Oraz śmierć bliskich bez łask sakramentalnych

Lgną do tolerancji od piekła gorętszej
Lecz Pan w swoim Prawie niosący im szczęście
To tylko ciemnota, głupota ich zdaniem
Czy tak też pomyślą w chwili umierania?

Tymczasem przyjaźnić się z Bogiem najbliżej
Wszystko nam wyjaśnia, oświeca najwyżej
Słodkie Jego Słowo czyściutkie i dobre
Dające Jego dzieciom życie swobodne

Wtedy już wszystko potrafi ciebie cieszyć
Bawiące się piłką z psami obok dzieci
Babcia, która na Mszy w palcach u nóg dłubie
Potem dłoń tę na znak pokoju ci daje

Kawałek arbuza, w którym się zanurzasz
A sok ścieka sobie łagodnie po twarzy
Tak czujesz, że jesteś dzieckiem Boga swego
Który kocha ciebie wśród dnia powszedniego

Zaś jeśli teraz zadajesz mi pytanie
Jak wśród świata tego szczęśliwym zostaniesz?
Wierny bądź, patrz i słuchaj, a przed siebie idź
Bez serca szczerego nie znajdziesz niczego

By zyskać to wiesz już co robić należy
Czerpać z Miłosierdzia i dobroci księży
Oni wciąż czekają, pragną i szukają
By cię wyprowadzić na drogę łaskawą

Bierz więc, ile możesz do syta na teraz
Garściami jak perły cenne łaski zbieraj
Potem znów umieraj dla siebie na zawsze
By zyskać pragnienie miłości i prawdy.

Refleksja nad homilią pewnego kapłana, którego dosłowne, ostre określenia ujęłam a który sam ujął mnie troską o zbawienie ludzi, Gdańsk 2009

Uśmiech jak pęknięty kasztanek
W kolorach ziemi i nieba
Gdzie małą iskierką możesz
Pozwolić się przeszyć
Kryształowego blasku
A dłoń jak szlachetny grzybek
Schowany za szyszką sosny
Jak gdyby pomyślał na chwilę
Że nią jest a ona nim
Jak ciepło być razem – westchnął
Niełatwo iść tam
Dokąd nikt nie zmierza
Byleby uśmiech pamiętać
I dotyk dłoni ze sobą zabierać.

Gdańsk 2009

Proszę Cię, Panie, zaprowadź mnie do Męża
Mojego, jedynego, podarowanego
Kiedy każda kropla, co chwilą rozbłyska
Rozpływa się we mgle potężnej tęsknoty
Błagam, nie mam już siły
Wiem dobrze, nikim jestem
Wiem tez, ze nicość nie jest
Głupim słowem, bo bólem
Własną duszą i wątłym ciałem je przybijam
Mocno i najbliżej do Twojego Krzyża
…Wiesz? Zgubiłam się w tych rymach, w tych wersach…
Bądź ze mną, za rękę prowadź, czekam, jestem.

Gdańsk 2009

Skąd jest to pragnienie jakby uśmiech róży?
Aby jak najhojniej obsypać płatkami
Tych wszystkich, dla których serce oczy mruży
W radości na widok Słońca tuż za drzwiami
Zaniosę dziś zatem, kwiatów koszyk duży
Żeby je rozsypać w miejscach gdzie mieszkają
Po brzeg obecności, pod stopy ułożę
By sprawić im radość jak ranek co wstaje
Lecz powiem od razu, że dziwne to może
Nie ze mnie wynika ta miłość, ta radość
To Ten, Który kocha najgłębiej, najdrożej
Rozpala płomień a w zamian bierze słabość
Wiec, jak kropla wody znika w oceanie
Najfajniej by było zanurzyć się całym
W Karminowym Sercu, które dla nas płonie
I cieszyć się dla innych, Bogiem Kochanym.

Wspomnienie św. Teresy od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza, Gdańsk 2009