Tag: Pokuta i pojednanie

Jest takie dzieło Dzieciątka Jezus
Którego można doświadczyć
Odbyłam podróż po drogach cierniowych
Po morzu łez z tęsknoty wylanym
Gdzie jeden tylko maleńki płomień
Jak iskra ostatnia zachęcał by iść.

* * *

Chodź! Podaj rękę
Czas prób nieustannych potrzebny
A w mroczne noce możesz bardziej ufać
Nie bój się samotności, lęk mija
Pójdźmy! Pokażę ci Jego Oblicze
Jak piękne, mądre, niewinne jest
Jakie majestatyczne
Nie. Nie jest bezbronne
Wszechświat calutki skupia się na Nim
Leży na sianie – wygląda jak złota kołderka
Przykryta leciutkim szalem dla Króla.

* * *

Przyjrzyj się Jego twarzy
Pełnej delikatności i męstwa
Przychodzi do nas
A my możemy tu być już zawsze
Wszyscy jesteśmy razem
Kobiece serce tętni radością na widok Dzieciątka
Jak lilia otwarta szeroko
By rozradować ogrodnika…
Patrz!

* * *

Jest zatem dzieło, które oświetla drogę
Dzieło ulotne co prawda
Lecz kiedy śpiew ten
W najczulszych strunach duszy usłyszysz
Nie umiesz już odejść
Czasem cię wzrusza, czasem pocieszy
A czasem tęsknotą ogarnia do bólu
Najpewniej jednak, nie możesz zaprzeczyć
Że dziełem zostaje, co do Prawdy tuli.

Boże Narodzenie, Rokita 2009

Od brzasku po mrok – tęsknota w ciszy
Lecz własny egoizm nie zyska nic
Paradoksalnie zyskuje Prawda…
I radość lecz później dopiero

W delikatności różowej róży
Spotykam Ciebie jednak
Subtelność kwiatu nie odda piękna
Choć Bogiem Jesteś w lekkości jej barwy ukrytym.

W drodze pociągiem, Gdańsk – Szczecin 2009

Rozkoszą Jesteś mi Boże
Dla serca wytęsknionego
Łódeczką nadziei płynącą
Z ratunkiem mi grzeszącemu
Światłem dla oczu wpatrzonych
Wiernie proszących, spragnionych
Spełnieniem dla ramion wątłych
Na prawdzie opartych – na Tobie.

Myśl o sakramencie pojednania, Gdańsk 2009

A skądże mi to, że Pan przychodzi do mnie?
I w sakramencie pochyla się nade mną
Gdzie Serce Boga na wskroś otwarte czeka
Na klęczącego nisko – blisko człowieka

Ach zdejmij już ze mnie zasłonę kolejną
Jak oślepiającą z oczu pajęczynę
I pozwól zapatrzeć się w Słońce troskliwe
I zamień to serce tak mało wrażliwe

Ach zanurz mnie wreszcie w kąpieli prawdziwej
We Krwi oddanego Baranka Małego
A napój do syta kroplą Wody Żywej
Co usta nawilża w pustyni straszliwej

Tam grzech mój i słabość tuż przede mną stoją
Lecz kiedy się oprę na ramieniu Twoim
Wszystko co jest marne w ogniu żywym spłonie
I w pokoju serca zupełnie zatonie

Ty tylko przyjmij i zaszczep zaraz w Sobie
Jak gałązkę oliwną to, co spalone
Więc, błogosławioną od tej chwili będę
Bo słowa Pana spełniły się też we mnie.

Pochylając się nad tajemnicą sakramentu pojednania, Gdańsk 2009

Kiedyś myślałam
Że żyć dla Ciebie
To zbyt banalne
By mogło być sensem życia na ziemi

W uszach cisza była
…A raczej jej brak

Tylko czekałeś na mnie
Czekałeś…
Tylko kochałeś mnie
Kochałeś…

I nadal skłaniasz cierpliwe spojrzenie
Na stwór
Niepokorny
Umiłowany.

Gdańsk 1999

Namiastkę piekła mamy za sobą:
pustkę i zagubienie
żal i rozgoryczenie
poszukiwanie bez celu
uprzedzenie do prawdy
rozpacz
nicość
smutek
żal nieuzasadniony
czysty egoizm bałwochwalczy
i hałdy niepotrzebnego cierpienia
pot blady na skroniach co czoło oblewa w gorączce
ze strachu przed śmiercią naszego istnienia…
Jakże głęboko zgubiliśmy Ciebie
I Twoje zbawcze, skrwawione ramiona
Co na ratunek spieszą bez tchu
Ludziom
I nam, nawróconym.

Koszalin 1999

Napotkana
Gdzieś w świecie
Zatrzymuję się
Patrzę na Ciebie
Okaż łaskę zbawienia
W mym „codziennym rozumie”
Tu zaklęte szczęście.

Koszalin 1998

Jaka jest twoja tajemnica?
Czas stanął w miejscu…
Czas trwać
On czeka
aż odnajdziesz
ocalenie
z popiołu ziemi.

Koszalin 1998