Malarz dusz

Wypadł mi diamencik z pierścionka od Ciebie
Zabolało serce widząc ten uszczerbek
Lecz cóż to, że boli strata klejnocika
Gdy pamięć o Tobie serce me przenika?

Dałeś mi go kiedyś w dzień moich urodzin
Z miłością związałeś ku pamięci drogiej
Więc, choćby niewiele z niego pozostało
Miłość się nie zgubi, bo jest jej za mało

Zmieścić się w diamencie lub innym klejnocie
Ona chce naprawdę zaistnieć w istocie
Potem ją przemieniać, żeby pamiętała
Że jest pokochana na zawsze już cała

I choć nadal mieć chcę ten pierścionek miły
Warto głębiej patrzeć, by ujrzeć świat inny
Który się nie psuje ani się nie gubi
Jest obecny zawsze i mieszka wśród ludzi.

Dzień, w którym zgubiłam diamentowe oczko w pierścionku od Męża, Gdańsk 2009

Zanurzam twarz w miłych płatkach kwiatów
Pomarańczowych róż i rumianku
W liście zielone zanurzam dłonie
Zapach ich, słodycz, westchnienie chłonę

Bo bukiet miłości dostałam dziś
Od Ciebie Kochany, najbliższy mi
Kiedy czułością ująłeś mnie znów
W spełnieniu obietnic danych mi słów

Aniołem Ciebie nazwałam dawno
Niosącym ciepło, pokój i dobro
Będącym, chociażby go nie było
Gdy jego serce przy mnie zabiło

Nieumiejętnie więc, odpowiem Ci
Że serce Twej żony najbardziej lśni
Gdy za wiernością – ozdobą Twoją
Przynosisz co dzień osobę swoją.

Dzień dziewiątej rocznicy naszego Małżeństwa, Gdańsk 2009

Mój Ukochany Arku
Pieszczoto serca mego
Mężu życia dobrego
W spojrzeniu Twoim lśni
Pragnienie, by jednym być

I tulisz coraz więcej
Do duszy Twej chłopięcej
Lecz raz po raz goręcej
Potem przynosisz spokój
A ja tęsknię za więcej

Szukam dotyku dłoni
Lekkiej, Twojej i pewnej
Z której ciepło przenika
I troska myśli wiernej
W niej też bliskość spotykam

Z ust Twoich słów niewiele
Raczej milczenie gości
Za to gdy powiesz „kocham”
To z dna czystej czułości
W słodkości tej miłości.

Ukochanemu Mężowi, Gdańsk 2009

Miłość i ofiara spacerują razem
W wianuszkach liliowych ze swoim ołtarzem
Dłonie ich splecione są wierności wstęgą
Język zaś, swobodny pokoju potęgą

To strzała z łuku przeszywa je do głębi
To łagodność pieści o sercu gołębim
Lecz jedność ich stałością woli podkuta
W niej kuźnia cierpliwości łaską osnuta

Także w mgnieniu oka rozpoznają siebie
Gdy wzlatują w niebo nakarmione chlebem
Modlą się o dobro dla siebie nawzajem
Owoc niosąc płodny prawdy urodzajem.

Gdańsk 2009