Kategoria: Spotkania

Różyczka ta różowa
różem opromieniona
w aksamicie różowym
płatkami ozdobionym
a za dotykiem dłoni
jedwabność swą odsłoni

Ta różyczka różowa
o zapachu różanym
że nie da się jej schować
bezbronna w rozkwitaniu
a za serdeczną myślą
ujawni prawdę czystą.

Z wdzięcznością ks. Jackowi w pierwszy dzień Mszy św. gregoriańskich za duszę św. p. Taty, Gdańsk 2009

Ojciec Jacek, nauczyciel i braciszek lecz ten mniejszy
ten, któremu chciałoby się czekoladę oddać całą
tak malutki, tak niziutki, że gdyby nie błyski serca
rozchodzące się do bliskich, zniknąłby i się rozpłynął
jak poranna rosa, z wszystkim.

Oh! Baranku czyściuteńki, bielusieńki bo maleńki
brykasz sobie w koło nieba niosąc Boga, szczęście niosąc
wnet podejdziesz pokorniuchno, by ofiarę złożyć z siebie
oddać wolę w Jego wolę, w ciszy głuchej, w ciszy niemej
ucałować ołtarz biały.

…Niebywały, doskonały jak Oblubienicę miłą
by Jej życie się spełniło, gdy słodyczą wypełniło
smutnych i cierpiących ludzi, kochających Serce Boga
by na zawsze byli razem uściśnięci, uśmiechnięci
obdarzeni, ożywieni.

Takim to Barankiem jesteś całopalnym i ofiarnym
który kochać pragnie gestem, słowem, myślą i jestestwem
jesteś w morzu Krwi skąpany, Ciałem Boga nakarmiony
i jak On na twarzy, nogach niesiesz dobro, niesiesz pokój
dla Miłości cały jesteś.

Wspomnienie Matki Bożej z Lourdes, Gdynia Orłowo 2009

Strażnik czy może herold Boskiej Tajemnicy
księżyc lśniący blaskiem z wysoka Wschodzącego
święty mąż, lecz z pewnością nie doskonały
mieniący się wiernością wyciśniętą w skale.

Dawid uzbrojony w siłę Dobrego Pana
i wyższy od Aniołów o dostojnych skrzydłach
w drobnych dłoniach mieszczący ile zmieścić zdoła
małych dusz życzliwych, szukających Boga.

Samotny, waleczny rycerzu Trójcy Świętej
mistrzu walki, nie wojny, bądź moim okrętem
niech dopłynę do celu życia doczesnego
zdobiąc wieniec zwycięstwa rycerza małego.

Księdzu Jackowi Nawrotowi, Rokita 2008

Wiem
Dotknąwszy uśmiechem pamięci
Zanosisz nas i pragnienia
Z troską ojcowską doglądasz
Kwitnących sadów jabłoni
Może przemieni się ziemi proch…
I to, co usycha wyrośnie na dłoni
W nadziei, że sens swój ma.

Gdańsk 2004