Nigdy nie zapominaj
Że jestem
Nigdy!
Że jestem przy Tobie
Pamiętaj!
Pamiętaj głęboko
O Niej
Proszę
To Ona skłania nas ku sobie nawzajem
To Ona „pamięta o nas”
Nigdy nie zapominaj!
Że serce wytęsknione do Niej
Zwracam także ku Tobie
W Duchu
W którym odnajdujemy
Sens życia na ziemi
Odpowiedz mi tylko ufnością
Błagam!
Do Niej
Chcę podziękować za Nią
Lecz nie jestem w stanie.
Koszalin 1998
Zostałam poetką dla Ciebie
Choć owcą maleńką gdzieś w tłumie
To Twoją – jak inne, na zawsze
Nie myśląc czy napisać umiem
Jak woda ze źródełka tryska
I duszę orzeźwia świeżością
Jak miłość zostaje najbliższa
I serce nasyca czułością
Jak radość nadchodzi w czas trudny
W obłoku naszego spotkania
Tak w okolicznościach przeróżnych
Pojawia się chęć napisania
Na myśl, na wspomnienie o Tobie
Nad pieczęć cierpienia nade mną
Gdy świat chce pozostać w żałobie
Zaczyna pulsować to tętno
Tu człowiek podobny w tęsknocie
Zostaje podarkiem szczególnym
Bo pragnąc tej samej miłości
Rozumie samotność w dzień próby
A zatem, czy pisać to kochać?
Człowieka co czyta w osobie
Raz płakać a raz się uśmiechać
Tak dzieląc się szczęściem – swym Bogiem.
Gdańsk 2009
Arkowi
