biegnę do Ciebie
nieważne gdzie
nikt nie zatrzyma
choć męczy bieg
jestem tu sama
gdy idzie zmierzch
poranek mija
nie chowaj się
umrę z tęsknoty
chcę, abyś był
w głębinie serca
której tylko Ty
dotykać umiesz
przestrzenie całe
innym nieznane
tam spotykamy
się kiedy zechcesz
piękno na ziemi
u bram zostaje
wobec Twych dłoni
niczym są moje.
Szczecin 2012, po spowiedzi świętej, z wdzięcznością ks. Andrzejowi za stawrzanie przestrzeni do spotykania Boga
Więc odebrałeś mi świt
czy po to bym
zrozumiała
że Ty właśnie jesteś nim?
Ufam, trwam, ufam, trwam
że ogołocenie
bolesne
owocne
poddaję się
właśnie wygrałeś
niech Twoja wola
się staje
Czy kiedykolwiek myślałam
by zadowolić się pustką
by marność uznać za piękno
poranek by mieć za zmierzch
by piachem nasycać serce?
To jest osobista Pascha
we krwi prawdziwie
przelanej
w skropionej nią
ziemi zoranej
Znów stopy
Balicki:
„w objęciach Twoich Stóp skonać…”
Jezu, z miłości rozpięty
to nie rozważanie Męki
lecz udział
zupełnie maleńki
Chociażby jedna dusza
tak bliską umiała być
aby maleńką mękę
róży maleńkiej zrozumieć…
Rokita 2012, Wielki Tydzień
bądź światłem w ciemności
bądź ogniem we mgle
ogrzewaj, oczyszczaj
pocieszaj i lecz
zabierz mnie ze sobą
bym mogła przy Nim być
bez Ciebie On daleko
serce małe drży
Rokita 2012, Wielki Post
kapłanie prawdziwy
rycerzu mały
opowiedz o tym
jak Chrystus kocha
Rokita 2012, Wielki Post
jest taka przyjaźń
której nie uchwycisz
życzliwa, dobra
nie ma w niej grzechu
łagodna, pewna
radością spleciona
w modlitwie wierna
w Chrystusa wpatrzona
bólem na zawsze
przypieczętowana
Rokita 2012, ks. Darkowi Olszakowi, mojemu Przyjacielowi
Zdjęcie obrazu Serca Jezusa pobrano ze strony: http://dlaksiedza.pl/index.php?p512,serce-jezusa-iii
Każde powołanie jest powołaniem do miłości
niczego jednak nie umiemy pragnąć bez Boga i Jego łaski.
Rokita 2011
Gdzie jesteś Kwiatku Jezusa?
Kwitniesz dla Niego, na krzyżu
Głębiny duszy pięknem poruszasz
A piękno to prawda, ornatu koniuszek.
Rokita 2011
Dziekuję Ci, Drogi Henri, że pokazałeś mi krainę błogosławionych.
Dla Henriego J.M. Nouwena, Rokita 2010
Jest taka sfera w duszy, do której tylko kapłan ma dostęp. Jednak często i on nie ma chyba pojęcia, że jest jedynym Mostem do Boga, a każde jego słowo może być kolejnym stopniem do Niego.
Gdańsk 2010
Kapłańskie Serce Jezusa
Samotne jak nikt na ziemi
Choć Drogą Krzyżową wzruszasz
Radością też sycisz w pełni
Serce Jezusa Kapłańskie
Płonie Ofiarą bez miary
Tęskni, by dać morze łaski
Ocean Męki Je trawi
Kto Ciebie Jezusa Serce
Zrozumieć lepiej potrafi
Jak ten, komu po kropelce
Udzielasz się w Getsemani
W Nim wszelka nadzieja ludzi
Winni do Tego lgnąć Serca
Bo dziecko, które się budzi
Obecność matki pociesza
Chcę być przy Tobie choć trochę
Leciutko po głowie głaszcząc
Jak Anioł u Carla Blocha
Na głębię Konania patrząc
I czasem tylko zaboli
Że był On i jest bezdomnym
Królem Wszechświata, co w Słowie
Zostawił Siebie potomnym
Serce Kapłańskie Jezusa
Czasami wciąż odrzucane
Podobnie jak Twoi słudzy
Wzgardzani przez ukochanych
Dlatego wdzięczność tym większa
Że tęskniąc za Swoim domem
Wciąż woła chłopięce serca
By szły do końca za Bogiem
Tak drogie Ci jest Królestwo
Że zewsząd ich bierzesz sobie
Chcesz aby było Niebieskie
Na ziemskim, tym łez padole
Więc, każdy Drogim jest Kapłan
Co nosi ofiarę w dłoniach
Droższy im dalszy od świata
Im mniej go w zbytecznych słowach
Milczący stajesz się kwiatem
Ozdobnym wśród ludzi drogich
Bo choć królujesz nad światem
Zostajesz znakiem ubogich
***
On cały więc, dla Niego jest
I niosąc mi wciąż Jezusa
Decyzji wolnej swym gestem
Tak wtedy najbardziej wzrusza
A ty, który patrzeć umiesz
Zapatrz się w tę tajemnicę
W ofierze na krzyżu trudnym
Kapłaństwa, co niesie życie
Bogu niech będą dzięki
Za tych, którzy się źle mają
Bo z ich to czyściutkiej ręki
Umarli z grobu powstają.
Wszystkim Kapłanom, Gdańsk 2009
