Jak Twoje Serce musi cierpieć bardzo
gdy widzi nas patrzących na marność
a Ty cały oddany
tęsknoty gorączką palony
ach Słodki Panie, Kochany
Gdybym to ja usłyszeć miała
że miłość do innej duszy gorętsza
serce by moje zamilkło, umarło
z bólu ponad miarę
ze szczęścia odarte.
Rokita 2012
gdy prawie upadasz
On pocałunkiem słowa
podnosi
– cały Bóg, obecny w radości i bólu
patrzy w twoje oczy
i już cię przytula
Rokita 2012
Byleby kochać
choćby serce bolało.
Rokita 2012
Choćbyś się schował za ciemność
i tak Ciebie zdradza blask
blask miłosierdzia co się odbija
w nadziei, którą dałeś Sam.
Rokita 2012, mojemu Bogu
nic co Ty dajesz nie może się skończyć
ani poszukiwania
ani mądrość
ani przyjaźń
ani miłość
bo Ty Jesteś Nieskończenie Dobry
i Wszechmocny
Rokita 2013
Kochana Święta Rodzino
świętuj razem z nami
nasze Małżeństwo.
Rokita 2012
Zdążyć umrzeć dla siebie
zanim spotka nas przejście
realne jedynie dla naszych zmysłów.
Szczecin 2012, słuchając: Beethoven – Piano Sonata No. 14
pokraczna miłość
czujność uśpiła
pamięć uśpiła
wszystko skrzywiła
i nigdy nie stanie się lepsza
bez Ciebie
i Twoich żyjących Ran
całowanych sercem
ciało to nic wobec serca
chyba, że zmarłe
na nowo w Tobie lśni
kochać to tęsknić
to cierpieć niemało
nie dla lotnych spojrzeń
choćby poruszały
lecz dobrych spotkań
małżeństwo
dla radości pełnych
pocałunków ziemi
delikatnie dłońmi śledząc
krople Krwi
kochać to odkrywać
że Jesteś obok z nami
i że zawsze tak było
całymi latami
od początku „my”
co oznacza „Ty”
jak bardzo ukryty to świat
jak mocne dotknięcia Ciebie
i jakie króciutkie
jak gdyby we mgle
przemienisz na pewno
cokolwiek by było
w radość na tyle
na ile spotkam Cię
Szczecin 2012, adoracja kopii Całunu Turyńskiego
O tej samotności myślę
w której chcesz kochać najmocniej
gorącym ogniem tęsknoty
…tu zawsze jesteś samotny
On tego miejsca dotyka
jak w żonie zakochany mąż
leciutko ofiarowany
słowem, dotykiem oddany
I serce chce z Nim pozostać
więc, wypatruje stęsknione
jak gdyby ból było monetą
róż podeptanych szlachetną.
Rokita 2012
mężczyzna idealny
to ten co skrywa serce
po pokoju nie chodzi
i nie mówi, że tęskni
nie obgryza paznokci
wytrwały
tak wysublimowany
oczekuje cierpliwie
-wręcz dostojny w milczeniu
na odpowiedź jedynej
oczy zdradzają głębię
gdy patrzy
życie podarowawszy
wszystko staje się ciszą
kiedy dotyka dłoni
miłość do niej kołysze
by poczuła się bliską
kochany
jak prawdziwy mąż stanu
ją ramieniem przygarnia
i w przestrzeni możliwej
ból zabiera, uwalnia
lecz nie tylko na chwilę
oddany
cały mąż idealny
z wędrowaniem w ramionach
z wędrowaniem we dwoje
chce by tuliło słońce
księżyc oświetlał drogę
ofiarny
będąc człowiekiem prawdy
w serce swe się wpatruje
nie kradnie i nie kłamie
Boga mocno miłuje
słowo znaczy działanie
odważny
Mężu tak doskonały
może jesteś Aniołem
przyjacielem też Jego
że oddaję swój płomień
serca domek wraz ze mną
choć mały
Rokita 2012, Kochanemu Arkowi – mojemu Mężowi
