Nosić w sobie tę miłość
jak delikatne dziecko
w czułym, matczynym łonie
przytulać je i głaskać
kto radość z niej wypowie
rozmawiać z nią dniem, nocą
relacja najbliższa w nas
…każda miłość jest darem
Ukochanego Boga
pod wartkim krwi strumieniem
On źródłem radości w nas
paschalność, radość, wszystko
ponad chabrowym polem
niebo miłości blisko.
Rokita, lipiec, 2012
móc się schować w Tobie
w sukni utkanej złotem
ośmiu błogosławieństw
w pelerynie łaski
szytej zawsze na miarę
w Twoich oczach płomień
w Twoim sercu ogień
głębia oceanu, w której wszystko tonie
kto nie ulegnie Tobie kiedy dotykasz duszy
zwykle lubisz się chować chociaż serce poruszasz
oby odnaleźć Ciebie i żyć tak wtuleni
w blasku słońca czuć ciepło tej miłości promieni
Rokita 2012
Cokolwiek pięknego stworzono
po tym jak umierasz dla nas
jest tylko maleńkim dodatkiem
Twojego dzieła.
Szczecin 2012, słuchając: Beethoven Piano Concerto No. 5 in E-flat major, Op. 73
pokraczna miłość
czujność uśpiła
pamięć uśpiła
wszystko skrzywiła
i nigdy nie stanie się lepsza
bez Ciebie
i Twoich żyjących Ran
całowanych sercem
ciało to nic wobec serca
chyba, że zmarłe
na nowo w Tobie lśni
kochać to tęsknić
to cierpieć niemało
nie dla lotnych spojrzeń
choćby poruszały
lecz dobrych spotkań
małżeństwo
dla radości pełnych
pocałunków ziemi
delikatnie dłońmi śledząc
krople Krwi
kochać to odkrywać
że Jesteś obok z nami
i że zawsze tak było
całymi latami
od początku „my”
co oznacza „Ty”
jak bardzo ukryty to świat
jak mocne dotknięcia Ciebie
i jakie króciutkie
jak gdyby we mgle
przemienisz na pewno
cokolwiek by było
w radość na tyle
na ile spotkam Cię
Szczecin 2012, adoracja kopii Całunu Turyńskiego
umierasz dla mnie za każdy cud
a ile to znaczy cierpienia
nie pojmę Twojej miłości
lecz mnie zachwyca, pociąga, pociesza.
Rokita 2012
podeptać siebie
by mocniej kochać Boga
tylko z pozoru okrutnie brzmi
Rokita 2012
Ty Sam wystarczysz
na wszystkie nagie dni.
Rokita 2012, Nowy Rok
Ty Jesteś cichy i pokorny
sercem
ja huraganem
zgliszczem w ogniu jestem
nigdy nie złamiesz trzciny
nadłamanej
grzechem zapomnienia
pokusą miotania
jak Lew ryczący walczysz
niespokojny
o pył mizerny
Jesteś Królem wojny
po śmierć
po ruinę
nie można głębiej cierpieć
już będąc Dzieciną
Krzyżowi będąc wiernym
lekkość nagle odeszła
czułość w poniewierce
ból jęk wydobywa:
przyjdź mój Jezu wreszcie.
Rokita 2011, Oktawa Bożego Narodzenia, Sylwester
Nie będę zadawać Ci pytań
dlaczego żyję w ciemności
a ciemność tym głębsza
im bardziej myślałam
że Cię odnalazłam;
dlaczego męczarnią jest
patrzeć na świat, który Tobą gardzi;
dlaczego ukryłeś się w mroku
gdzie tylko milczeniem
można Cię spotykać
ten świat jest martwy
a ja w nim jak popiół
Ty, obrażany śmiercią
z której wybawiłeś
znak Dzieciątka zmarłego
przyjścia Boga na ziemię
wypłakuję duszę
dlaczego się ukryłeś
pokaż mi Swoje Oblicze
i przynieś szczęście Sobą;
czy jest wśród mędrców
jedna mądra głowa
mój brat ubogi i uboga siostra
naucz czekać cierpliwie
zamknąć usta i oczy
otwierać je dla Ciebie
by stać się bezkresną pustynią
na której będziesz obecny jak wiatr.
Rokita 2011, Boże Narodzenie
Przede mną Jest w Hostii Białej
Bóg Miły, Pokorny cały
Purpurą Krwi ozdobiony
Weź mnie za rękę Stęskniony
I zostań na dłużej proszę
Zostawmy wszystko w oddali
Wpatrzeni, wtuleni cali
Zanim Twój obraz zaniosę
Tam gdzie nie będziesz samotny.
Golęcino 2011