Głęboko schowana przed światem łza
Za osobistą kurtyną życia
Odosobnienie bez Ciebie – tęsknota
Mój, tylko mój! Nie Twój grzech
A mimo, że nie jest Twój, jednak Twój
Na drzewie nieśmiertelnego Krzyża
Obłoki pokus jak dla ziarna moździerz
Poprzeplatane dotykiem radości
Ciężar i lekkość duszy i ciała
I noc i dzień, westchnienie wiosny
Gdy Twoja łaska we wszystkim istnieje
Kocham Cię Jezu, spojrzeniem miłosnym.
Rokita 2011, Wielki Post
Zanim promienie Słońca powstaną
Spłonę zupełnie w tym oczekiwaniu
Więc zabierz mnie, proszę, ze Sobą na krzyż
Bym, szczęśliwa z Tobą, potrafiła żyć.
Rokita 2011, I Niedziela Wielkiego Postu
Rozkoszy duszy…
Stopy, do których lgną usta
Płatki róż.
Rokita 2011 (a jednak nic nie opisze Ciebie)
Maleńkie rączki,
Kwiatek i serce
Jezus, mama i tata.
Rokita 2011
Łagodne dłonie, cieplutkie usta
Stokrotka i my
Serce.
Rokita 2011
Stąpam w przestrzeni
Dotykam drżeniem
Pachnący hiacynt i Ty.
Rokita 2011
Droga a z nią
Łza, ciemność w promieniach
Dotyk róży w czerwieni.
Rokita 2011
Żyłam wiele lat by w końcu wybrać Ciebie i na zawsze
Kiedy słodka Eucharystia centrum serca stała się
W paradoksie Twoich Ran
Prędko, proszę. Prędko nakarm!
Przytul do swej piersi czule
…Zakochany i Najmilszy, Najcudniejszy Święty Pan.
Rokita 2010, czwarta Niedziela Adwentu, myśl wyrosła z pamięci o wierszach s. Marii – karmelitanki bosej, która żyje w Niebie.
Będę uśmiechać się do Ciebie w Niebie
Wtulona do stóp Twoich zasnę
Na dłużej niż promień słońca wstanie
Lekkość oddechu przywrócisz na zawsze
Rokita 2010
Nie wzgardziłeś bezbronnym sercem
Nie wzgardziłeś ogromną nędzą
Jakbyś nie miał co robić w Niebie
Zawsze byłeś i jesteś ze mną.
Rokita 2010
