nasycasz mnie pięknem
po brzegi moich dni
2025
biegnę
i łapię Ciebie
jak hausty powietrza
tęsknię
bądź bliżej i częściej
codziennie
pragnę
szukam
dziękuję
2025
pamiętam serce
i jego szerokość
w której był dom
i ciepło i radość
to Ty
tamte dni
przyjaźń
Anecie 2024
Kategorie
uśmiechaj się
uśmiechaj się
zanim śmierć ciebie dotknie
byś zapamiętał i słońce i uśmiech
i szczęście
2024
Okruchy różańca w dłoniach
lecz pokój pomimo.
Przy Tobie
gdzie serce ku sercu
czuję
i myślę
i tęsknię
może
najdłużej.
2024 Czekam na „z daleka Wschodzące Słońce”❤️, razem z Maryją.
zostałeś mi tylko Ty
zostało mi zatem wszystko
2024
stworzyłeś mnie
bym żyła
jak najbliżej Ciebie
w ciszy
chowam Cię we mnie
jak rosę i lekko
codziennie od nowa
tęsknię i niosę
i siebie…
oddycham wolna
a kiedy dotrę
w pełni najgłębiej
żyć będę
2024
On nosi twoje trudy, cierpienia
jest razem z tobą
jest słodkim ratunkiem opatrunkiem twoim
podziękuj konkretnie i się uśmiechnij
zostałeś umiłowany
zostałeś uratowany
uciekaj
lecz nigdy od Niego
2024
Kategorie
Uparty w umiłowaniu
Dotykać Boga to jak dłonią otwartą
pozwalać siebie przenikać porannym promieniom słońca albo…. jak pozwalać się im głaskać w zamknięte powieki myśląc:
„Jesteś. Jesteś przy mnie. Czy cokolwiek mogłoby to usunąć? Ty, tak uparty w umiłowaniu i dusza ludzka o otwartych dłoniach…”
Miłość stworzenia do Stwórcy żadnym językiem niewypowiedziana.
Oto fenomen ludzkiej wolności zamknięty, ukryty w sercu człowieka. Oto jest książka napisana życiem i napisana spotykaniem Jego.
2024
Kategorie
Jest taki ból…
Jest taki ból, który Bóg zna tylko.
Na przemian radość, tęsknota
a za tym cierpienia tak żywy płomień.
Czy to męczeństwo serca przez chwilę,
lecz tak prawdziwe jak samo Niebo.
Wierzyć to przecież mieć pewność w zwątpieniu.
A ból ten przenika w serca głębiny i z serca wyrywa jakby korzenie.
I żadne łzy i żaden lament go wypowiedzieć nigdy nie zdoła
W sercu Pan Jezus Najmilszy w Osobie
żywy i piękny a jednak w stajni człowieczej przebywa, dla Niego ból ten zostaje przyjęty,
co nie jest rozpaczą ani rozrzewnieniem, a raczej konaniem dla duszy samej.
Przyjmować więc wszystko, co podarowane.
I obejmować to szczerze i mocno,
gdyż On Jest Miłością i wie, co robi z nami,
choćby inni ludzie podeptać zechcieli, uprościć i zepchnąć czego nie przeżyli.
Błogosławiony bądź Miły Boże za każdą chwilę nam podarowaną, codziennie od rana do rana przy Tobie.
I w zawierzeniu tych, co najbliżsi i w prostym siebie podarowaniu.
2024 Matce Bożej
