kiedy serce rozbija się o fale codzienności
wydaje się, że więcej już unieść nie może
samotne i osamotnione
piękne kiedyś
brzydkie teraz
bezbronne
jak robak próbuje pozbierać siebie
na szklistej podłodze, zimnej
jak żebrak wyczekuje spojrzenia i słowa
które by je rozgrzało
skleiło od nowa w całość
…tak ważni są podarowani ludzie,
że mają moc
posklejać wiele
2026
